The Living Sword Chronicles an interview with author Angelo Tsanatelis

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Αυτη ειναι μια συνεντευξη που εδωσα προσφατα σε ενα ιστολογιο φιλης.


we send Angelo a couple of questions about his up and coming Novel and these are his answers!

Persianna: First of all welcome and congrats on your book. Let's go then,

1) Let ask about the title first. What is a Living Sword?

Angelo : Well first I have to thank you for being the first to come up with this idea of an email interview. I hope I'm using the correct term here. The Living Sword then, well the name speaks for itself I think, it is a sword that has the ability to speak and think pretty much like you and me, thus the living part, of its name. You have to understand that this is a fantasy world, set in a historical background of course, but a fantasy world nonetheless. So in this world I'm describing in my book, reality is somewhat different. The story itself evolves around the sword, feeds from it, if you prefer, it is told from several different perspectives, through the eyes of a number of important characters in the book. These living swords are part of a larger story, they were made with a specific purpose and have these fantastic powers, each has its own unique set, making them almost indestructible. The Living Sword of our story has an additional characteristic, it wants out.

Persianna: Okay then, second and final question.

2) I'm guessing there will be a follow up, you haven't told the whole story with this one, am I correct?

Angelo : Right on the money. No I haven't even scratch the surface yet and yes there will be another one coming out soon enough. This is a rather large tale. It spans through history, following a number of different characters, but mainly it will deal as it is logical, with the Living Sword. It will guide us and through its eyes we will see this world unfolds its secrets.  That's it, remember to stop at Smashwords.com and buy the book. Have a great weekend Persianna.

Persianna : thanks Angelo.

You can sample the book at

http://www.smashwords.com

and if you like it, then go ahead and buy it!

xx


Η συνεντευξη ανεβηκε πρωτα στο blog http://persianna.wordpress.com/


ευχαριστω την Μαιρη, για την αναδημοσιευση 


Songs of Sorrow

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Songs of Sorrow

Songs of Sorrow, along with its sister collection Songs of Loss, is an anthology of poems written during a particular period in my life. These poems cover a period of at least ten years. Although there had been many great moments during this time, these poems are dealing mainly with the hardships. Both this collections can be sampled free and bought at Smashwords.com my publisher.


Η απόλυτη γκόμενα (αναδημοσιευση)

Σάββατο, 26 Απριλίου 2008


Το μικρό αγόρι άκουσε για πρώτη φορά την λέξη, γυρω στα εφτα, ισως και νωριτερα και δεν καταλαβε τιποτα. Ισως νομισε πως ηταν κατι ακομη απο τον κοσμο των μεγαλων και παραξενων τυπων, που κυκλοφορουσαν γυρω του, μιλωντας περιεργα και κανοντας ακαταλαβιστικα πραγματα.


Καποια χρονια αργοτερα την ακουσε ξανα, απο καποιον φιλο του, που αν ειναι τυχερο θα τον εχει ακομη για παρεα, στο σχολειο. Μια συμμαθητρια, μια Δασκαλα (οχι του σεξ, αυτο ειναι ακομη μια αγνωστη λεξη γι' αυτον), μια γειτονισσα, η αδερφη του φιλου που λεγαμε, προσθεστε εδω οσα παραδειγματα θελετε.
Η γκομενα μεγαλωσε και σταμάτησε να του αρεσει, το αγορι αρχισε να βγαζει γουστα.Υστερα μια μερα που δεν θα προμήνυε τιποτα θα αλλαζε τα παντα. Οταν το αγορι κανει για πρωτη φορα σεξ, ολος ο κοσμος γυρω του αλλαζει. Αρχιζει να αντιλαμβανεται τα πραγματα διαφορετικα.

Η γκομενα πλεον δεν θα ειναι μια αγνωστη λεξη.

Καπου εκει θα αρχισει να σοβαρευει το πραγμα. Τα κοριτσια που δεν ειχαν και τοση πλακα πριν, που δεν τα ηθελε για παρεα, αρχιζουν και του τρωνε τον χρονο του. Το χρονο για παιχνιδι, για κουβεντα και την γλυκια μαλακια που βγαζουν μεταξυ τους τα αγορια. Τα κοριτσια εχουν πιο ωραια ματια, περισσοτερη χαρη, εχουν μυστικα μεταξυ τους, σε εκνευριζουν οταν σε κοιταζουν και γελανε πονηρα, περιεργα σωματα, τοοοσο ενδιαφεροντα.

Γουστα...

Απειρα ειναι και εχω προσωπικα ακουσει τοσα πολλα και διαφορετικα, τοσους τροπους για να μου πουν οι φιλοι μου πως αυτη ειναι περισσοτερο ωραια απο την αλλη. Τα αγορια ειναι περιγραφικα, λενε τα ιδια πραγματα με ενα σωρο τροπους, μπερδευονται και χανουν τα λογια τους, κανουν απιστευτες χαζομαρες για συγκινησουν το απεναντι φυλο.

Η πρωτη σου εμπειρια δεν θα καθορισει την υπολοιπη σου συμπεριφορα, οχι παντα, υπαρχει ομως κατι που θα το κανει.

Ο ερωτας.

Οταν το αγορι ερωτευτει για πρωτη φορα, θα πεσει σε ενα βαθυ πηγαδι ευτυχιας , απο το οποιο δεν θα θελησει να βγει ποτε.

Εκτος εαν...

Υπαρχει παντοτε ενα εαν, μια μικρη ραγαδα σε ολο αυτο/ σε ολα
Πισω στα γουστα ομως...
Το πρωτο προβλημα στον ονειροκοσμο του αγοριου, ερχεται απο εναν κολλητο του. Θυμαμαι τι μου ειχε πει ακομη, που το ειχε ακουσει; Δεν το εμαθα ποτέ. Οι ξανθιες, μου ειχε πει, ειναι οι πιο ωραιες γυναικες. Οι ξανθιες, σκεφτηκα και εγω, τι λες βρε παιδι μου; Δυνατη αποψη, με βαρυτητα στα αυτια μου.
καπως ετσι το προβλημα αρχιζει να μεγαλωνει.

Γουστα μερος τριτον λοιπον.

κοριτσι, ερωτας, ξανθιες...
τα εξωτερικα χαρακτηριστικα, ειναι αλλο ενα τεραστιο επιπεδο συζητησης και προβληματισμου. Απο αυτες τις κουβεντες, που θα κρατησουν σε ολο σχεδον το σχολειο, το γυμνασιο και το λυκειο, το αγορι θα μαθει ενα - ενα τα χαρακτηριστικα μια γυναικας. Το στηθος και τα ποδια, το χαμογελο και το ντυσιμο, το περπατημα και η φωνη, να συνεχισω;

Οχι, τα ξερετε ολοι φανταζομαι...

Θυμαμαι πως καθε φορα που ακουγα κατι, μεσα στο μυαλο μου κλειδωνε και ενα καινουριο στοιχειο. Λιγο πριν φυγω για το πανεπιστημιο, ο Μαριος μου ειχε κανει μια ακομη ερωτηση, ποια θα ηταν η τελεια περιπτωση γκομενας; Η πιο σημαντικη, αυτη που θα αξιζε κανείς να σταματησει. Ειναι φοβερος τυπος ο Μαριος, ευθυγραμμος και ειλικρινης, τις περισσοτερες φορες, κατασταλαγμενος ομως; Οχι δεν ηταν, τωρα ειναι. Ηταν εκεινη την βραδια, που του ειχα μιλησει για το σχεδιο, που ειχε σχηματιστει στο μυαλο μου. Νομιζω οτι οι περισσοτεροι, το ειχαν και ισως το εχουν σαν μπουσουλα, αυτο το σχεδιο.

Η απολυτη γκομενα, στην αρχη ειναι μια θολη ζωγραφια, ενα μισοτελειωμενος πινακας, μια παρωδια ανθρωπου, δεν εχει φωνη, δεν εχει ματια, δεν εχει σταθερο χρωμα μαλλιων, δεν εχει ψυχη ή χαρακτηρα. Ειναι ομως εκει, στο πισω μερος του μυαλου μας, μια ησυχη παρουσια...

Ο Μαριος με ειχε κοιταξει οπως κοιταζουμε εναν επικυνδυνο ψυχοπαθη, δεν ηξερε αν θα επρεπε να συμφωνησει ή να φωναξει καποιον γιατρο. Δεν εκανε τιποτε απο τα δυο... εφυγε οπως εφυγα και εγω και δεν τον ξαναειδα για τουλαχιστον εξι χρονια.
Το αγορι στο πανεπιστημιο, αν ευτυχησει να παει, θα γνωρισει τα υπολοιπα. Θα μαζεψει σιγα - σιγα τα κομματια. Θα ερωτευθει ξανα, θα αγαπησει ή και θα αγαπηθει, θα χωρισει, θα θυμωσει με τις γυναικες, θα τις ερωτευθει ξανα και θα τις μισησει, θα εμπιστευτει και θα τον εμπιστευτουν, μια ή και περισσοτερες φορες. Ολοι σχεδον θα περασουν απο αυτο το σταδιο. Ταυτοχρονα το παζλ θα συμπληρωνεται, τα ματια, τα μαλλια, το προσωπο και η φωνη. Τελευταιος ο χαρακτηρας ή πρωτος.
Βλεπετε στο πανεπιστημιο, οι συζητησεις θα αλλαξουν λιγακι ποιοτητα, ομως ξανα θα ειναι γυρω απο αυτες, τις γκομενες. Το εξω, το μεσα, η βραδια, το τραπεζι, η πιστα, το μπαρακι, τα μωρα, οι θεες, τα μοντελα και τα μπαζα, οι μαστορισες και οι παρθενες, οι τρελλες και οι μυστηριες, οι βηφαντζουδες (τεφαντζουδες), η φιλοσοφικη, το πολυτεχνειο (που δεν λεει), η Ιατρικη (βιτσιοζες), η Νομικη που ειναι και η επιστημη μου, δεν θα πω τιποτε κοριτσια, αν δεν πειτε και εσεις ομως, η λογοθεραπεια. Καθε σχολη και ενα διαφορετικο στυλ, μια αλλη πλευρα της Σεληνης. Ολα τα παραπανω ειναι γυρω απο αυτες, οποιος προσπαθησει να πει οτι δεν τα εκανε, ειναι χαζος και σιγουρα οχι πιστευτος.

Οι περισσοτεροι θα καταλαβουν γρηγορα πως η απολυτη γκομενα που εχουν στο μυαλο τους, δεν θα εμφανιστει ποτέ μπροστα τους. Αν ειναι εξυπνοι, θα διαλεξουν εκουσια ή ακουσια και εδω εγω γερνω προς το ακουσιο, μια κοπελα που να συγκεντρωνει καποια απο αυτα τα χαρακτηριστικα. Μολις η γκομενα γινει κοπελα, αισθημα, γυναικα μου, το κοριτσι, η απολυτη γκομενα θα κρυφτει στο υποσυνειδητο του. Θα αποτραβηχτει...

Αν το αγορι επιμεινει ή εαν πιστευει πως ειναι περισσοτερο εξυπνο απο ολα τα υπολοιπα, το κυνηγι θα συνεχιστει. Θυμαμαι καποιους φιλους, να πηγαινουν απο μια καλη σχεση, σε μια αθλια, κυνηγωντας το δικο τους ονειρο. Να συνεχιζουν την προσπαθεια, ενα ακομη χαρακτηριστικο, μια ακομη λεπτομερεια. Καποιοι απο αυτους το παλευουν ακομη και καλα κανουν ισως.
Δεν υπαρχει καποιος δρομος σε αυτη την ιστορια.
Υπαρχει ομως ακομη μια κατηγορια.


Μια ακομη περιπτωση.


Να κοιταξεις διπλα απο ενα βαρετο γνωστο σου ενα βραδακι και να δεις ενα τελειο ζευγαρι ματια, ενα υπεροχο χαμογελο, το σωστο προσωπο... την σωστη φωνη, να τα δεις ολα. Η εκφραση δεν βγηκε για πλακα, ασχετο αν χρησιμοποιειται κατα κορον και εχει χασει τη βαρυτητα της.
Αν η απολυτη γκομενα του μυαλου σου εμφανιστει μπροστα σου, αν παρει σαρκα και οστα, εαν ζωντανεψει και αποκτησει ονομα και επωνυμο, οπως συνηθιζω να λεω, τοτε πρεπει να διαλεξεις.
Η απολυτη γκομενα του μυαλου σου δεν ειναι σιγουρο, οτι θα ασχοληθει μαζι σου, στο δικο της μυαλο μπορει να υπαρχει κατι διαφορετικο, αυτο πρεπει να το καταλαβεις γρηγορα. Η απολυτη γκομενα, δεν ειναι σιγουρο οτι θα ειναι ενα καλο κοριτσι και η σωστη απαντηση εδω δεν ειναι το οτι δεν μου αρεσουν τα καλα κοριτσια/ αυτο ειναι η λαθος απαντηση.
Η απολυτη γκομενα, ειναι ενα συμπαγες συνολο ολων των επιθυμιων σου, εχω συναντησει τεσσερις τετοιες περιπτωσεις στην ζωη μου. Τρεις γνωστων και οχι παντοτε φιλων και μια δικη μου. Καμια περιπτωση απο ολες αυτες που σας ειπα και ειμαι βεβαιος οτι ποσοστο ειναι πολυ μεγαλυτερο, δεν πηγε οπως κανεις θα περιμενε.
Αυτο το συμπαγες συνολο επιθυμιων λοιπον, που το πιθανοτερο ειναι πως θα σε τραβηξει σαν μαγνητης απο την πρωτη στιγμη, δεν ειναι σιγουρο πως θα αποτελεσει το αλλο σου μισο.
Η απολυτη γκομενα, δεν θα σε ακολουθησει σπιτι το επομενο βραδυ/ μην την περιμενεις, μην την ακουσεις, μην προσπαθησεις να την κερδισεις.

Πρεπει να διαλεξεις.

Να ρισκαρεις.

Η απολυτη γκομενα δεν θα σε ακουσει, δεν θα σε προσεξει, δεν θα της εισαι σημαντικος, δεν θα μπορεσει ποτέ να κανει ολα οσα εχεις στο μυαλο σου γι' αυτη γιατι πολυ απλα δεν τα γνωριζει.

Πρεπει να διαλεξεις.

Αν θα υποχωρησεις/ φυγεις.

Δεν υπαρχει καποιος συγκεκριμενος δρομος σε αυτη την περιπτωση. Γνωριζω μια πλευρα τις ιστοριας, αντε ξερω τεσσερις οπως σας ειπα. Ο ενας καταστραφηκε γιατι δεν μπορεσε ποτε να την πλησιασει. Ο δευτερος εκανε μια σχεση που τελειωσε με φονο και τραγωδια. Ο τριτος προσπαθησε τοσο πολυ να την βαλει στο καλουπι που ειχε στο μυαλο του, εφτιαξε ενα τερας που στο τελος δεν ηθελε ουτε να το βλεπει και ο τεταρτος ειναι ακομη καπου εκει εξω, γυριζει ψαχνοντας μια φωτοκοπια, αυτου που ειχε και εχασε.

Η τελευταια ειναι και η πιο συχνη περιπτωση νομιζω.

Η απολυτη γκομενα δεν ειναι κακια, ουτε ο διαβολος μεταμορφωμενος, μπορει να ειναι μια πολυ καλη κοπελα απο σπιτι με γαλλικα και πιανο, μπορει να ειναι φτωχη ή και πλουσια, μπορει να ειναι ερωμενη, μανα, φιλη, ξανθια ή και μελαχρινη. Μπορει να ειναι η Λιλιθ, η γυναικα, που ξελογιασε τον εωσφορο, μια μαγισσα ή μια αγία.
Μπορει να σε ερωτευτει, ομως δεν θα πρεπει να την αγαπησεις.

Βλεπετε το μυστικο για το αγορι που δεν ηξερε τιποτε και στο τελος θα μαθει τοσα πολλα αν την ανακαλυψει να τον περιμενει καπου γελωντας σαρδονια, ειναι πως η απολυτη γκομενα αν σε χασει, δεν χανει τιποτε, αν ομως την χασεις, τοτε αδερφακι μου χανεις τα παντα.

Cut Here απο Cure και πολυ ποτο, ξενυχτι και οχι πολυ ορεξη για συζητησεις.
Αν εισαι τυχερος θα την ξεπερασεις, αν εισαι τυχερος θα ζησεις και μετα απο αυτη.
Αν εισαι κατι περισσοτερο, αν επιλεξεις να το προσπαθησεις και τα καταφερεις τοτε...
θα εισαι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου.

Υπαρχει ομως ακομη μια διαδρομη.

Αυτη θα την κρατησω για μενα, οι περισσοτεροι που εχω γνωρισει, ουτως ή αλλως κιοτεψαν μπροστα της, φοβηθηκαν, επαιξαν και εχασαν. Δεν χρειαζονται συμβουλες περισσοτερες, απο αυτες, οσο για τους υπολοιπους τους ευχομαι να κερδισουν σε ολα τα υπολοιπα πραγματα στην ζωη τους.
Ας αφησουν την απολυτη γκομενα κλειδωμενη στο ντουλαπι, μια αγνωστη λεξη, που ακουσαν και δεν την καταλαβαν μικροι.


Ειναι καλυτερα ετσι...


Ολα τα ζωντανα πραγματα εχουν τρωτα σημεια.
Μικρες ραγαδες στην πανοπλια τους.
Αν κλεισεις τα ματια σου, θα δεις μπροστα σου την σωστη διαδρομη.

Η απολυτη γκομενα ειναι ανθρωπος.


Ζει... και ερωτευεται

Μεγαλωνει... και στεναχωριεται

Πεθαινει... και χανει



(Την επομενη φορα θα σας μιλησω επιτελους για μαυρα πεμπλα.
Πρωτα ομως θελω να κανω κατι αλλο, δικο μου, εξισου σημαντικο.
Ο αερας σημερα μου εφερε λογια που μυριζαν θαλασσα.)


'exitus acta probat'




στο επανιδείν...

Δημοσιευτηκε στις 21/04/2008

στο http://aggelostsanatelis.blogspot.com απο τον υπογραφοντα

© Aggelos Tsanatelis (2008)





Slide Away (Οι νεκροί τραγουδιστές II)

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

alt


Τα περισσοτερα ωραια πραγματα συμβαινουν ξαφνικα.
Εκει που δεν το περιμενεις.
Μια νοτα, μια κινηση που φερνει μνημες, ενα κειμενο...
Ειχα καιρο να ταξιδεψω στα ιστολογια.
Ο χρονος μοιαζει να φευγει μακρια μας τοσο γρηγορα καποιες φορες, τοσο αθορυβα, ενας νοτιος ανεμος μεσα σε μια θαλασσα χειμωνα.
Το χιονι ερχεται λενε, οπως ο Αννιβας, μια τεραστια παγωμενη αγκαλια, στην τελευταια στροφη, πριν ενα ακομη καλοκαιρι.
Δεν μου αρεσει ιδιαιτερα ο αριθμος εντεκα, διαβασα τυχαια το κειμενο της αγαπητης μπλοκού, δυο ασοι μαζι, δυο εγω, το διπλασιο του μηδενος, δεν ηταν ποτε τα αγαπημενο μου νουμερο.
alt

Κερδισα κατι ομως...
Ανοιξα μια πορτα στις μνημες.
Οταν ο χρονος τρεχει, οι ανθρωποι ξεχνανε γρηγορα.

alt


Συλλεγω πραγματα γιατι μου αρεσει το παρελθον.
Μαζευω οσα ξερω πως καποτε θα ξεχασω.
Ενα εισιτηριο, μια καρτα απο καποια γιορτη ερωτευμενων, ενα μπουκαλι βοτκα γιατι ειχε τοση σημασια τοτε, μια φωτογραφια με ελαφρως τσακισμενες τις γωνιες της.
Εχω τοσα πραγματα, μου λειπουν τοσα πολλα.
Καμια φορα ξεχναω, πως καποια τα εχω ηδη κατακτησει...
alt

Those pretty feet are stuck deep in the ground
All all that junk keeps coming
Must be the time to rearrange it all
Another place another time has called
She is rising above this world
She is heading for an open door

Ο Michael εγραψε αυτο το τραγουδι πριν απο εντεκα χρονια.
Σε ενα ιστολογιο που το ελεγαν Εντεκα, διαβασα μια καπως υπερβολικη βιογραφια του.
Διαπιστωσα πως οι ανθρωποι θυμουνται τα πραγματα με διαφορετικο τροπο.
Μαλλον ζουν με διαφορετικο τροπο καποια πραγματα.
Σας ειπα παλιοτερα για τα γκρουπ και τους τραγουδιστες τους, δεν σκοπευω να γραψω εδω μια ακομη βιογραφια.
Θα ηταν αδικο...
alt


Ο ηχος του εβαζε φωτια στο αιμα μου, ο ηχος... μαζι με οτιδηποτε αλλο μπορει να κυκλοφορουσε στις φλεβες μου εκεινα τα χρονια.
Τι θυμαμαι απο ολη εκεινη την εποχη;
Την μουσικη, που ακουω μεχρι σημερα.
Τα παρτυ...
Προσωπα που αγαπησα και μισησα.
Την αρχη.
Το τελος.
alt






Ερχομαστε απο καπου ολοι, ετσι ειναι και στο τελος απο καπου πρεπει να φυγουμε.
Ο τροπος δεν εχει τοση σημασια, αδικει ολα τα προηγουμενα.
Ειναι μια επιλογη, λαθος ή σωστη και απολυτα εντελως προσωπικη.
Αυτο ηταν η δικια μου παρατηρηση.

Δεν θελω να φανω εδω περισσοτερο φανατικος.
Οι φαν εχουν ξυπνησει αυτες τις ημερες γιατι η ταινια ερχεται, ομως δεν ειναι ωρα για πολεμους μεταξυ μας. Ο καθενας αγαπουσε ενα κομματι του στην τελικη.
Υπηρξα τυχερος γιατι μεγαλωσα πανω σε αυτα τα μονοπατια, χαραμιστηκα οπως οι περισσοτεροι, αλλα τουλαχιστον το εκανα κομψα.
Αυτος ειναι ενας ασχημος κοσμος, κληρονομησαμε μια φρικη, ομως τουλαχιστον θυμομαστε πως υπηρξαν και ομορφα κοριτσια σε ολη αυτη την ιστορια, υπηρξαν καλυτεροι ανθρωποι, βαρυγδουπες ατακες πεταξαν απο το παραθυρο και χαθηκαν στην νυχτα, την ωρα που ψαχναμε να βρουμε την εξοδο κυνδυνου.
alt


Εγω δεν θελω να μιλησω για ολα αυτα.
Θα ηθελα να θυμαμαι τον Michael Hutchence οχι για τον τροπο που πεθανε αγαπητη εντεκα, αλλα για τον υπεροχο τροπο που εζησε, για τον ακομη καλυτερο τροπο που τραγουδησε σε ολους εμας, σε ολα οσα αφησε πισω του, οταν η θλιψη τον τυλιξε σε μωβ πεπλα.
alt



And where has innocence gone
Do we know too much
Are you comfortable in your skin
When does the strip begin

Πουλας οτι εχεις απο την ψυχη σου και στο τελος δεν σου μενει τιποτε αλλο να δωσεις -καπου στην πορεια εχεις πεθανει.
Ειναι αυτο κατι που θα θελαμε να πουμε σε μια τετοια αναφορα;
Αυτες ηταν οι στιγμες, αυτα ητανε τα εγκληματα που ελπιζω να εχεις κανει, να εχουμε κανει ολοι μας, πριν αποφασισουμε πως τιποτε πια δεν απεμεινε.
Γιατι εχουν μεινει ενα σωρο πραγματα.
Οι σκελετοι κρυβονται στην ντουλαπα του καθενος και εκει θα πρεπει να μενουν.
Ο καθενας αντιλαμβανεται μαλλον διαφορετικα τα πραγματα.
Ζει σε αλλο κοσμο, χορευει τους ιδιους ρυθμους διαφορετικα, διπλα σου.
Ειμαστε ενα απιστευτο ζωντανο παζλ εμεις οι ανθρωποι ή μια απιθανα καλοστημενη απατη.
κατι απο τα δυο - τιποτα απο ολα.
Καμια φορα πεταμε ψηλοτερα, μερικες φορες πεφτουμε... ενταξει, τις περισσοτερες.
alt




Ειχα καιρο να ταξιδεψω στα ιστολογια.
Τωρα που φτανω στο τελευταιο κομματι αυτης της αναρτησης και ακουγοντας το Disappear για νιοστη φορα η διαθεση μου φτιαχνει, οχι απο αυτα που εχω γραψει, δεν τρελαθηκα τοσο πολυ ακομη, μα απο τη μουσικη, απο αυτο το χιλιοακουσμενο κομματι, αντιλαμβανομαι ποσο σημαντικη ηταν στην ψυχικη μου ηρεμια αυτη η ψυχη.
Ελπιζω σε αυτο τουλαχιστον να συμφωνουμε.
Υπαρχει ενα κομματι του που σε καποια στιγμη ολοι μας αγαπησαμε.
Για εμενα αυτο ειναι υπεραρκετο...
alt


Θα παω στην ταινια για να αναπολησω εκεινα τα χρονια, να δω την Καιλι, την Χελενα και ολα εκεινα τα αθωα ματια.
Τα δικα μου, τα δικα σου... τα δικα μας.
alt



Back at you Hutch...

leave the freekin door open.

alt


ο παραπανω γεννηθηκε διαβαζοντας την συγκεκριμενη αναρτηση"Έντεκα (αιφνίδιοι θάνατοι διασημοτήτων - #3 Michael Hutchence)" και το αφιερωνω σε ολους τους xsive φαν εκει εξω.
Ειμαστε το ιδιο ειδος ολοι παιδια.

στο http://enteka.blogspot.com/2006/07/3-michael-hutchence.html

αναδημοσιευση απο το aggelos tsanatelis .blogspot.com

Αρμενίζοντας στους ορυζώνες της Κόλασης (ποιητική συλλογή)

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

(αναδημοσιευση)

Οι ορυζώνες της Κόλασης...

(Μέρος ΄Β)


Φωνές χαράς, τα αυτιά σου γδέρνουν

Οίνων χοροί, με θύμησες σε ταξιδεύουν

Όσα έκανες θυμάσαι,

Τις ώρες που φοβάσαι,

Τα γιορτινά τραπέζια, που γέρνουν -


Την ξένη σάρκα, που μοιάζει κοντινή

Τη στιγμή, που σε πλησιάζει, φιλική

Δεν είναι εκείνη... ονειρεύεσαι,

Άγνωστα είναι τα χείλη, που γεύεσαι,

Σε νέα πόλη, σε καινούρια γιορτή


Του χτες ήχοι, τους θρόνους σου λειώνουν

Του πριν αποχρώσεις, κάθε ατάκα στοιχειώνουν

Ότι με πονηριά γίνεται,

Στο χάος γκρεμίζεται,

Όπως όσοι κάνουν, πως επιβιώνουν


Όταν φωνές χαράς κτίζουν θριάμβου εικόνες

Κάτι εφιάλτες δεν υπακούουν σε κανόνες

Θάβουν της αγάπης τα τρίματα,

Πίσω από ειρωνείας πρίσματα,

Κάθε τρίτη νύχτα...

Στης Κόλασης τους ορυζώνες.


Δημοσιευτηκε στις 1/11/2007

στο http://aggelostsanatelis.blogspot.com απο τον υπογραφοντα

©AggelosTsanatelis(2002)



Flash back (αναδημοσιευση)

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Συνήθως γίνεται με αυτό τον τρόπο.

Η κουβέντα ξεκινάει απο μια παλιά ταινία, οπως ας πουμε το Κοράκι, που ειδα χτες για εικοστη φορα. Το παθαινω αυτο με καποιες ταινιες που μου αρεσουν. Το παθαινω σχεδον με ολα τα πραγματα που μου αρεσουν. Φτανω σε σημειο να γνωριζω ολες τις ατακες, ολες τις σκηνες, τις πιο μικρές λεπτομέρειες.
-ενας άνθρωπος έχει μια ιδέα, η ιδέα προσελκύει κι αλλους με ομοιο τροπο σκεψης, εξαπλωνεται και κυριαρχει, η ιδεα εχει γινει κατεστημενο- αυτο ειναι μερος του μακριου μονολογου του κακου της σκοτεινης αυτης ταινιας, οπως τον θυμαμαι. Δειτε τωρα πως δουλευει αυτο στην πραγματικοτητα.
Καποιος λεει μια ιστορια, δικια του - προσωπικη, μιλαει για ενα παλιο του ερωτα, κατι που περασε και αφησε πισω του μονο μια αναμνηση. Εσυ ακους και στην συνεχεια λες κι εσυ μια δικια σου παρομοια εμπειρια.

Συνηθως γινεται με αυτον τον τροπο.

Οταν ολες οι ιστοριες τελειωσουν, οταν εχουν ειπωθει οσα μπορουσαν να ειπωθουν, η συζητηση σταματα. Οι σκεψεις ομως παραμενουν, γινονται κυμα, μια μορφη ενεργειας που ο ανθρωπος δεν ελεγχει και μεγαλωνουν. Συγκεντρωνουν τα στοιχεια και ενω εσυ επιστρεφεις σπιτι σου, για να περασεις μια ησυχη νυχτα, αυτες σε προσπερνουν, φτανουν πρωτες και σε περιμενουν. Μολις χαλαρωσεις αρκετα ωστε να ακουσεις, σου ξαναλενε την ιστορια.

Συνηθως γινεται με αυτον τον τροπο.

Οι αναμνησεις ειναι πιο δυνατες απο την πραγματικοτητα, ειναι η περιληψη ολων των προηγουμενων στιγμων. Ενα συμπαγες, πυκνοπλεγμενο σχεδιο. Δεν εχουν λογικη, γιατι η λογικη περιεχεται σε αυτες, ειναι μερος τους. Δεν εχουν χρονο, γιατι ο χρονος τους εχει παρελθει και επαψε να ειναι σημαντικος. Ειναι ωμες και χωρις συναισθηματισμο, γιατι ολο το συναισθημα εχει ξοδευτει ηδη. Πονανε ομως και πληγωνουν, μπορουν να σου προξενησουν φοβο, γιατι γνωριζουν τις πληγες σου πιο καλα και απο αυτον που τις εχει προξενησει.

Συνηθως γινεται με αυτο τον τροπο.

Τα κυματα ταραζουν το υποσυνειδητο, ξυπνανε το τερας μεσα σου, σου λενε να μετρησεις οσα εχεις χασει, να κανεις το λογαριασμο αλλη μια φορα. Ενα οχι - για καθε ενα γιατι, ενα και εγω - σε καθε ενα σαγαπω, μια φωνη- για καθε ενα δακρυ. Μετρησε τα ολα, βρες τι σου λειπει περισσοτερο.

Συνηθως γινεται με αυτο τον τροπο.

Το τελος της ημερας θα φερει ισως ενα ποιημα, θα φερει μια γιορτη απο αλκοολ, μια ταση εκδικησης και μια επισκεψη στην κασελα με τα παλια βιβλια. Θα φερει ομως και μια θλιψη που δεν μπορει να μετρηθει, θα φτιαξει μια εικονα της στον λευκο τοιχο και θα γραψει μια αναρτηση που θα τελειωνει με αυτο τον τροπο.


Δημοσιευτηκε στις 3/11/2007
στο http://aggelostsanatelis.blogspot.com απο τον υπογραφοντα

©AggelosTsanatelis(2007)


Another try at immortality

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Ο παραδεισος ηρθε και σε αυτο τον χωρο.